Jubileusz 80-lecia
HISTORIA SZKOŁY
80 lat Szkoły Podstawowej nr 2 im. Danuty Siedzikówny “Inki” w Ełku
Historia Szkoły Podstawowej nr 2 w Ełku rozpoczęła się 15 czerwca 1946 r., czyli 80 lat temu. Na kierownika placówki został wówczas powołany pan Jan Piotrowski, który zorganizował szkołę i zarządzał nią przez kolejne 25 lat. Publiczna Szkoła Powszechna nr 2 rozpoczęła działalność w roku szkolnym 1946/1947.
Powstanie ełckiej “Dwójki” było wynikiem zwiększania się liczby mieszkańców powojennego Ełku, należało objąć edukacją coraz większą liczbę dzieci i młodzieży. W zniszczonym mieście brakowało odbudowanych oraz uporządkowanych budynków i pomieszczeń, które mogłyby służyć jako placówki szkolne. Brakowało ławek, książek, pomocy dydaktycznych. Konieczne było zebranie zespołu nauczycielskiego.
Pierwszą siedzibą “Dwójki” były pomieszczenia dzisiejszego Liceum Ogólnokształcącego (dziś przy ul. Piłsudskiego, a wówczas ul. 6 Kwietnia).
Od roku 1949 szkoła funkcjonowała na drugim i trzecim piętrze budynku przy ul. Szkolnej 5. Po dwóch latach dokonano przeprowadzki do lokalu zastępczego przy Placu 1 Maja (obecnie Park Solidarności), gdzie warunki były wyjątkowo ciężkie (wąskie korytarze, brak wody, zimno, małe toalety, brak miejsca na bibliotekę).Przeprowadzka do obecnej siedziby przy ul. Małeckich 1 odbyła się w 1954 r. Szkole Podstawowej nr 1 przypadła południowa część budynku, uporządkowana wówczas i zadaszona, SP nr 2 otrzymała część północą,
w niezadowalającym wówczas stanie technicznym. W kronice szkolnej pojawia się wzmianka o poczuciu rozgoryczenia i niesprawiedliwości taką decyzją, podjętą przez ówczesnego ełckiego inspektora oświaty. Dzięki ofiarności nauczycieli, rodziców, uczniów, zaangażowanych w odbudowę i uporządkowanie zniszczonych pomieszczeń i przygotowanie ich do nauki, udało się utworzyć - początkowo - sześć, a - z czasem - dwanaście sal lekcyjnych. Świetlica, sale biologiczna i chemiczno-fizyczna były (do 1958 r.) współdzielone z sąsiednią szkołą nr 1. Jeszcze przez kilka lat trwały prace remontowo-budowlane. Toalety znajdowały się na zewnątrz, nie było bieżącej wody (Z “Kroniki szkolnej: “Nauczycielstwo pracuje z ogromnym wysiłkiem, ażeby nie dopuścić do wypadków kalectwa i śmierci. Nauka i odbudowa szły w parze przez kilka lat”).W roku szkolnym 1946/1947 utworzono 12 oddziałów klasowych, w których uczyło się 477 uczniów (klasy 1a, 1b, 2a, 2b, 3a, 3b, 4a, 4b, 5, 6, 7a, 7b). Początkowo szkoła obejmowała swym zasięgiem północno-zachodnią część miasta.
W 1946 r. pracę w szkole rozpoczęło 12 nauczycieli. Byli to, w większości, przedwojenni nauczyciele, znakomicie wykształceni, oddani edukacjii wychowaniu dzieci i młodzieży, przez co zapisali się trwale w historii ełckiego szkolnictwa.
W latach 1945-1950 w “Dwójce” uczyli: Anna Boharewicz, Irena Cudnowska, Bolesław Gutman, Maria Iglicka, Teresa Iglicka, Jan Jakubczak, Antonina Karolkiewicz, Helena Kołaczyńska, ks. Józef Kącki, Wacław Kontrym, Stanisława Krasuska, Bazyli Litwińczyk, Edward Marczak, Wiktoria Michalska, Irena Misztal, Eugenia Nietupska, Jadwiga Organek, Antonina Pierożyńska, Irena Piotuch, Bazyli Prokopiuk, Mieczysław Saciuk, Bronisława Stabińska, Aleksander Stolnicki, Genowefa Szmydt, Marian Szymański, Władysław Szymkiewicz, Jadwiga Tarasewicz, Aniela Urniaż, Janina Wilk-Downarowicz oraz Stanisława Zaleska.
Lata 50-te to czas ideologizacji życia publicznego, co przełożyło się także na działalność wewnątrzszkolną. Wśród zadań szkoły wymieniano, m.in.: “podniesienie wyników nauczania, pogłębienie wychowania patriotycznego i internacjonalistycznego, kształtowanie naukowego poglądu na świat, rozszerzenie kształcenia politechnicznego” (cyt. za Kronika szkolna). Każdy dzień zaczynał się od apelu: najpierw rozlegały się fanfary, potem omawiano regulamin szkolny, bieżące zarządzenia, komentowano w formie odczytów wiadomości docierające z prasy oraz radia, śpiewano pieśni, recytowano wiersze. Organizowano uroczystości związane z historią ruchu rewolucyjnego, nauczano języka rosyjskiego (język angielski został wycofany, chociaż był w ofercie szkolnej od samego początku).
Zakończenie roku szkolnego 1956/57. Klasa pierwsza przed budynkiem szkoły. Nauczycielka p. Krystyna Wieczorek. Zdjęcie przekazane przez p. Z.Stankiewicza.
Na fali odwilży politycznej, jesienią 1956 r., uczniowie “Dwójki” pokazali swoją frustrację narzuconymi zasadami i zaczęli domagać się przywrócenia nauczania religii i zawieszenia krzyży w klasach. Swoje hasła wypisali na ścianach szkoły, wyszli na ulicę z hasłami” My chcemy religii w szkole! My chcemy Polski, a nie Rosji”. Za tę niesubordynację nie spotkały ich surowe represje, “jedynie” pogadanki z nauczycielami i rodzicami. Religia została przywrócona na kilka lat do szkół, w związku z nową polityką wewnętrzną państwa.
W kolejnym roku, 1957, zorganizowano przyszkolne boisko z bieżnią, wytyczono trawniki, pojawiły się nasadzenia na rabatach, powstał doświadczalny ogród warzywny, postawiono kilka uli. Większość pracy wykonane zostało wspólnie przez nauczycieli i rodziców, w ramach czynów społecznych.
W tym samym roku doszło do włamania do szkoły i kradzieży. Szkody oszacowano na kilka tysięcy złotych. Sprawców pojmano i osądzono.
W 1958 r. zakończono budowę sali gimnastycznej, zorganizowano gabinet lekarski i trzy oddzielne pokoje-mieszkania dla samotnych nauczycieli i woźnego.
W latach sześćdziesiątych liczba uczniów zwiększała się co roku, wzrastała liczba oddziałów, ilość sal, zatrudniano kolejnych nauczycieli. W szkole funkcjonowały Samorząd Szkolny, organizacje: harcerska, sportowa, teatralna, Koło Budowy Stolicy, Koło Przyjaciół ZSRR, PCK, Koło Przyjaciół Książki, Liga Ochrony Przyrody. Uczniowie brali też udział w wykopkach ziemniaków, w ramach pomocy okolicznym Państwowym Gospodarstwom Rolnym.
Nie do przecenienia przez te wszystkie lata była rola Komitetu Rodzicielskiego, zaangażowanego, między innymi, w przygotowanie miejsca nauki dzieci, nadzór nad ekipami budowlanymi, organizację szkolnych imprez i wycieczek, uporządkowanie terenów przyszkolnych, zakupy książek i pomocy dydaktycznych, wreszcie - w prowadzone przez dziesięciolecia - dożywianie uczniów w świetlicy.
W dniu 12 października 1963 r. - w ówczesne Święto Ludowego Wojska Polskiego - nadano Szkole Podstawowej nr 2 imię “1. Dywizji im. Tadeusza Kościuszki”, a 25 kwietnia 1964 r. szkoła otrzymała sztandar.
Społeczność szkolna nawiązała współpracę z 1. Warszawską Dywizją Zmechanizowaną im. Tadeusza Kościuszki, z Jednostką Wojskową w Ełku (nr 2130) oraz Jednostką Kościuszkowców w Giżycku. Żołnierze angażowali się w życie szkoły podczas uroczystości: uświetniała je orkiestra wojskowa, wojskowi odwiedzali placówkę, otrzymywali życzenia, laurki od uczniów.
Nadanie szkole imienia 1. Dywizji im. Tadeusza Kościuszki, 12.10.1963, przemawia p. Jan Piotrowski. Kronika szkolnaW roku szkolnym 1971/1972 świętowano jubileusz 25-lecia istnienia szkoły (11 listopada 1971 r.). Pan Jan Piotrowski przeszedł na emeryturę,a stanowisko kierownika, a później, dyrektora - na kolejne 20 lat - objął długoletni nauczyciel “Dwójki” - pan Jan Hawrus.
Podczas tych dwudziestu lat “Dwójka” osiągnęła bardzo wysokie wyniki nauczania: uczniowie odnosili sukcesy w konkursach na szczeblu wojewódzkim (w tym 76 tytułów laureatów konkursów z fizyki uczniów przygotowanych przez p. Hawrusa), kontynuowali naukę w najlepszych szkołach ponadpodstawowych, podejmowali studia na renomowanych uczelniach wyższych.
W latach osiemdziesiątych, ze względu na brak wystarczającej ilości sal lekcyjnych, konieczne było wynajęcie pomieszczeń przy ul. 1 Maja 9. Uczniów nadal przybywało i w 1984 r. na części boiska szkolnego rozpoczęto budowę pawilonu z przeznaczeniem dla klas młodszych. Prace ukończono w 1989 r. Ta część zyskała “wewnętrzną” nazwę - “mała szkoła”. Dyrektor Hawrus odszedł na emeryturę w sierpniu 1991 r.
W sali fizyko-chemicznej. Wśród uczniów p. Jan Hawrus, r. szk. 1964/65, Kronika szkolnaOd 1 września 1991 r. dyrektorem szkoły został pan Janusz Dąbrowski. Od roku 1995 wicedyrektorem dla klas młodszych jest - nieprzerwanie do dziś - pani Małgorzata Juszkiewicz.
Początek lat dziewięćdziesiątych to czas wielkich sukcesów. W roku szkolnym 1991/92 uczniowie szkoły zdobyli 35 tytułów laureatów konkursów przedmiotowych na szczeblu wojewódzkim, w kolejnym roku - 1992/93 - 24 takie tytuły. W 1990 r. pojawiło się pierwsze wydanie szkolnej gazetki zatytułowanej “Dziura” Jak zapowiadali inicjatorzy przedsięwzięcia, “szukano dziury w całym”.
Od 1 stycznia 1994 r. wszystkie ełckie szkoły podstawowe stały się placówkami samorządu miejskiego, finansowanymi przez budżet Ełku. 15 czerwca 1996 r. szkoła świętowała jubileusz 50-lecia. W szkole pojawiły się pierwsze komputery i powstały nowoczesne sale do nauki informatyki. Przy szkole funkcjonowała klasa dla uczniów leczonych w ełckim szpitalu.
Od roku szkolnego 1997/98 szkołą kierował pan Jerzy Romanowski, który pośród swoich zajęć, znalazł czas, aby zafascynować uczniów grą w szachy (powstał Uczniowski Klub Sportowy “Roszada”).
W roku 1999, w związku z reformą edukacji, szkoła zamieniła się w sześcioklasową. Wśród kadry pedagogicznej pojawili się wówczas nauczyciele z mieszczącej się po sąsiedzku, zlikwidowanej w wyniku reformy, Szkoły Podstawowej nr 1 w Ełku.
W r. 2000 powstała “Przyjazna świetlica” - popołudniowa opieka nad dziećmi potrzebującymi wsparcia, bezpiecznego spędzenia czasu, także dożywienia. Odbyła się pierwsza edycja Regionalnego Konkursu “Mazury sercem malowane”, który kontynuowany był w kolejnych latach. W szkole funkcjonowała Szkółka Romska.
W latach 2002/2003 - 2006/2007 funkcję dyrektora pełniła dotychczasowa nauczycielka szkoły, pani Maria Nowacka. W szkole zrealizowano wówczas powiatowy projekt edukacyjny “To lubię”, nadal funkcjonowały klasy dla uczniów pochodzenia romskiego, powstała pierwsza klasa integracyjna, a społeczność uczniowska wspierana była (finansowo) przez Klub Przyjaciół Ełku w Chicago. W 2002/2003 zainicjowano “Święto Zielonej Wstążeczki” - coroczną - szkolną i pozaszkolną - kampanię przeciwko agresji i przemocy.
W 2007 r. dyrektorem szkoły została pani Małgorzata Kopiczko. Przy szkole funkcjonowało Ełckie Stowarzyszenie Inicjatyw Społecznych “Biała Lilia” oraz Stowarzyszenie Romów “Dżi Romano”. Oferta edukacyjna szkoły poszerzona została o zajęcia sportowe z tańca towarzyskiego (powstał Uczniowski Klub Tańca Sportowego “Dwójka”), a w Ełku zorganizowano ogólnopolskie turnieje tańca towarzyskiego (odbyło się 10 edycji). W roku 2011 r. szkoła z okazji 65-lecia otrzymała nowy sztandar, ufundowany przez prezydenta Ełku pana Tomasza Andrukiewicza (absolwenta “Dwójki”).
W 2012 r. przy szkole powstał nowoczesny plac zabaw, a w 2013 r. hala sportowa i boisko wielofunkcyjne.
Otwarcie hali sportowej, 20.09.2013, po prawej p. M.Kopiczko, p. J.Hawrus, p. J.Samarow, Kronika szkolna
Pani Małgorzata Kopiczko w 2015 r. otrzymała mandat senatorski. Prezydent Ełku w grudniu 2015 r. powierzył pełnienie obowiązków dyrektora “Dwójki” pani Dorocie Szczawińskiej.
W tym czasie, w ramach projektu Erasmus, nawiązano współpracę ze szkołami w Rumunii, Szwecji, Słowacji, Turcji, Włoszech i Portugalii. W ofercie szkolnej pojawiły się klasy innowacyjne, ze zwiększoną liczbą godzin matematyki i języka angielskiego. Uczniowie tych oddziałów odnosili sukcesy w konkursach przedmiotowych na różnym szczeblu. W roku szkolnym 2023/2024 dziewięcioro uczennic i uczniów zdobyło tytuł laureata i - kolejnych czworo - tytuł finalisty - w przedmiotowych konkursach kuratoryjnych. Szkoła zajęła VI miejsce w województwie i otrzymała Dyplom Uznania od Warmińsko-Mazurskiego Kuratora Oświaty.
W związku z reformą oświaty Rada Miasta Ełku, uchwałą
nr XXXIII.334.17 z dn. 27.06.2017 r., przekształciła sześcioletnią Szkołę Podstawową nr 2 im. I. Dywizji Tadeusza Kościuszki w szkołę ośmioletnią. Rok później - 1.09.2018 r. - “Dwójka” zmieniła imię na Szkoła Podstawowa nr 2 w Ełku im. Danuty Siedzikówny “Inki” - przejmując imię, wygaszonego w wyniku reformy, Gimnazjum nr 1 im. Danuty Siedzikówny “Inki”. W tym roku szkolnym swoją edukację w ramach SP nr 2 kończyli trzecioklasiści z Gimnazjum nr 1. Grono nauczycielskie zasiliło wówczas wielu gimnazjalnych nauczycieli.
Zakończenie roku szkolnego 2018/19. Kronika szkolnaSzkoła to nie tylko miejsce - placówka edukacyjna, ale przede wszystkim ludzie, którzy tworzyli i tworzą historię i tradycję “Dwójki”: uczniowie, nauczyciele, pracownicy obsługi i administracji, rodzice uczniów, przyjaciele i współpracownicy, a także - osoby nadzorujące pracę szkoły. Wszystkim im należy się wspomnienie i podziękowanie.
Przez 80 lat szkoła zarządzana była przez jej dyrektorów (kierowników według nazewnictwa z lat 40-tych, 50-tych i 60-tych), ale też przez wicedyrektorów. Byli to: Anna Arter, Marzenna Brzozowska, Janusz Dąbrowski, Jan Hawrus, Alicja Jabłońska, Zofia Jatkowska, Małgorzata Juszkiewicz, Irena Kaczmarczyk, Aleksandra Kiełczewska, Andrzej Koc, Szczepan Korytkowski, Honorata Kozioł, Ewa Litman, Beata Marchel, Maria Nowacka, Tadeusz Paszkiewicz, Jerzy Romanowski, Ryszard Rynkiewicz, Honorata Sadowska, Barbara Skopowska, Hanna Szyszło, Dorota Szczawińska, Otylia Tulej, Janina Wąsewicz, Danuta Zinówko, Olga Zińczuk.
Od 1 września 2026 r. obowiązki dyrektora Szkoły Podstawowej nr 2 im. Danuty Siedzikówny “Inki” w Ełku sprawuje pani Beata Marchel, a historia ełckiej “Dwójki” pisze się dalej.
Obchody jubileuszu 80-lecia odbędą się 15 października 2026 r.
Szacownej Jubilatce - Wszystkiego Najlepszego!
Tekst powstało na podstawie: “Kronika szkoły”, A.Bobowik, “Pionierskie pokolenie Ełczan 1945-1970”, S. Achremczyk, “Ełk. Dzieje miasta”, “Dzieje Ełku. Synteza”, red. J.Knyżewski, R.Żytyniec
Tekst opracowała dr Mariola Kondracka
